
Noong Nobyembre 4, naging malinaw ang resulta ng halalang midterm. Nabawi ng mga Demokratiko ang kontrol sa Senado at nalampasan ang 218 puwestong kailangan para sa mayorya sa Kapulungan ng mga Kinatawan. Nahalal sa Texas ang isang Demokratikong senador sa unang pagkakataon mula noong 1988, habang sa Kansas ay nabasag ang isang rekord na nagsimula noong 1932.
Ang presyo ng langis sa pandaigdigang merkado ay matinding nagbago sa araw ding iyon. Ang kontrata ng Brent para sa Enero ay bumagsak nang hanggang 10% sa loob ng araw, at umabot sa pinakamababang antas sa loob ng dalawang buwan na $93.22 bago magsara sa $94.62, na mas mababa nang humigit-kumulang 8.7%. Ang kontrata ng WTI para sa Disyembre ay umabot sa pinakamababang antas na $87.13 at nagsara sa $88.12, na bumaba nang 8.3%. Sa loob ng unang tatlong araw ng kalakalan sa linggo, ang presyo ng langis sa pandaigdigang merkado ay bumagsak na nang mahigit 17%.

Ang naging mitsa ng malawakang bentahan ay malinaw: isinisi ni Pangalawang Pangulo Vance ang pagkatalo ng mga Republikano sa halalan sa digmaan ng US at Iran, kaya tumaya ang mga merkado na ang administrasyong Trump ay mapipilitang humanap ng diplomatikong solusyon. Dahil kontrolado ng mga Demokratiko ang Kongreso, nagkaroon sila ng mas malaking kapangyarihang pampulitika upang gipitin ang White House. Samantala, ang mga tagapamagitan mula sa Qatar ay nagpapabalik-balik sa Tehran at Doha, habang kapwa sinusuri ng Estados Unidos at Iran ang bagong panukalang iniharap ng mga tagapamagitan. Si Trump mismo ay hayagan ding nagsabi na “nais ng Iran na makamit ang isang kasunduan sa lalong madaling panahon.”
Upang maunawaan ang pagbagsak na ito, kailangang paghiwalayin ang dalawang konseptong pinag-isa ng sentimyento sa merkado : ang mas mataas na posibilidad na matapos ang digmaan at ang pagbangon ng suplay ng langis ay hindi magkaparehong bagay.
Bago ang Nobyembre 4, ang dagdag-presyo para sa panganib na heopolitikal na nakapaloob sa presyo ng langis ay sumasalamin sa patuloy na pagkaantala sa Kipot ng Hormuz at mga pagkaantala ng suplay sa Gulpo ng Persia. Ang Brent ay tumaas nang 14% noong Oktubre at nagtapos ang buwan sa pinakamataas na antas sa loob ng anim na buwan, na sumasalamin sa mga pangamba na ang alitan ay maaaring tumindi pagkatapos ng halalan. Sa isang ulat ng pananaliksik noong Nobyembre 1, malinaw na sinabi ng Goldman Sachs na ang mga merkado ay nagsasama sa presyo ng posibilidad ng pagtindi ng alitan ng US at Iran pagkatapos ng halalan noong Nobyembre 3.
Nang makumpirma ang mga resulta ng halalan, nawala ang maliit ang posibilidad ngunit malaki ang epekto na panganib ng paglala at napalitan ng mga inaasahan na ang digmaan ay maaaring matapos nang mas maaga. Ang direksiyon ng dagdag-presyo para sa panganib ay bumaligtad sa magdamag. Bago mismo ang pagbagsak, ang Goldman Sachs ay nagtaas ng pagtataya nito para sa Disyembre sa presyo ng Brent mula $90 tungo sa $105, dahil sa posibilidad ng isang pagkaantala na katumbas ng isang milyong bariles bawat araw sa pandaigdigang suplay. Ang pagtatayang iyon ay tila lalong naiiba sa pananaw ng iba pagkatapos ng Nobyembre 4, ngunit itinampok nito ang isang katotohanang natabunan ng malawakang bentahan: ang mga istruktural na limitasyon sa suplay na nagtutulak sa presyo ng langis pataas ay hindi aktuwal na nagbago dahil sa mga resulta ng halalan.
Ang presyo ng langis ay maaaring bumagsak nang 9% sa loob ng isang araw dahil sa balitang pampulitika, ngunit ang balita ring iyon ay hindi makapagbabalik sa paglalayag ng mga tanker sa kipot sa antas bago ang digmaan sa magdamag. Isang ulat noong Nobyembre 3 mula sa Breakwave Advisors ang nagbigay ng pinakamalinaw na mga bilang: ang daloy sa Kipot ng Hormuz ay may average na humigit-kumulang 11.7 milyong bariles bawat araw noong Oktubre, mas mataas kaysa sa 9.8 milyon noong Setyembre, ngunit nananatiling mas mababa sa antas bago ang digmaan na 14.5 milyon. Ang datos sa pagdaan ng mga barko na binanggit ng Sina Finance ay nagpakita na ang 10-araw na moving average ng bilang ng mga barkong dumaraan sa kipot ay bumaba sa humigit-kumulang 20 barko bawat araw, na lubhang mas mababa kaysa sa 25–27 na naitala noong unang bahagi ng Oktubre at sa antas bago ang digmaan na 100–120.
Ang datos mula sa unang bahagi ng Nobyembre ay lalo pang lumala. Ang mga rekord ng pagsubaybay gamit ang AIS ay nagpakita na ang pagdaan ng mga barko sa kipot ay bumagsak mula 25 noong Oktubre 31 tungo sa tatlo lamang noong Nobyembre 1, kasunod ng mga pagsabog ng mina at armadong pag-atake sa mga barkong pangkalakalan. Ipinahiwatig ng hiwalay na datos ng industriya na ang mga iniluluwas na langis sa nakaraang mga araw ay umabot lamang sa 45% ng antas bago ang alitan.
Ang mga istruktural na limitasyon sa merkado ng tanker ay hindi pa rin nalulutas. Ang tonne-miles ng mga VLCC sa Gitnang Silangan ay nananatiling 34% mas mababa sa mga antas noong 2025, habang ang tonne-days ay 24% mas mababa sa mga antas bago ang digmaan. Humigit-kumulang 80 VLCC ang patuloy na nagbibigay ng pabalik-balik na serbisyo sa Gulpo ng Oman, na may average na tagal ng balikan na paglalayag na umaabot sa 23 araw, kumpara sa pinakamainam na siyam hanggang sampung araw. Ang mga may-ari ng barko ay ayaw na tumanggap ng mga kontrata sa pagpapaupa na nangangailangan ng pagpasok sa Gulpo, na sa praktika ay naglilimita sa magagamit na kapasidad sa pagpapadala.
Ang mga bilang na ito ay tumutukoy sa iisang konklusyon: ang kapasidad sa pagdaan sa kipot ay bumuti noong Oktubre, ngunit lubhang napakabagal upang mabigyang-katwiran ang pagsasama sa presyo ng pagbabalik sa normal na suplay. Ang pagbaba noong Nobyembre 4 ay sumalamin sa inaasahang pagbangon ng suplay sa hinaharap, sa halip na sa katotohanang ang suplay ay nakabangon na.
Ang negosasyon ng US at Iran ay talagang umuusad, ngunit ang lawak ng pag-usad na iyon ay kailangang sukatin nang maingat. Noong Nobyembre 3, isang tagapagsalita ng ministeryo ng ugnayang panlabas ng Qatar ang nagsabing may “makabuluhang pag-usad” na naganap sa diyalogo sa pagitan ng dalawang panig at na “kapwa ang Estados Unidos at Iran ay nananatiling nakatuon sa proseso ng pamamagitan at patuloy na maingat na pinag-aaralan at sinusuri ang mga panukalang iniharap ng mga tagapamagitan.” Ito ang pinakapositibong pahayag sa publiko na ginamit sa ngayon.
Gayunman, ang pangunahing mga hadlang sa isang kasunduan ay nanatili. Ang Iran ay naunang nagmungkahi ng isang plano na naglalaman ng pitong kondisyon. Ang pangunahing palitan ay simple: aalisin ng Estados Unidos ang pagblokeyo sa mga daungan ng Iran, sususpindihin ang mga parusa sa pagbebenta ng langis ng Iran at aalisin ang bagong ipinataw na mga parusa; bilang kapalit, ang Iran ay muling magbubukas ng Kipot ng Hormuz. Tinanggihan ni Trump ang panukalang iyon. Ang Iran ay kalaunang nakatanggap ng tugon ng US sa pamamagitan ng Qatar, ngunit ang tiyak na nilalaman nito ay hindi ibinunyag.
Pinaikli ng pinakabagong “dalawang-araw na plano” ng Iran ang pitong-hakbang na panukala sa isang dalawang-araw na iskedyul. Sa unang araw, aalisin ng Estados Unidos ang pagblokeyo at sususpindihin ang mga parusa sa langis. Sa ikalawang araw, ang Iran ay muling magbubukas ng kipot at magbabalik ng paglalayag, na susundan ng karagdagang negosasyon sa iba pang isyu. Ang natatanging katangian ng kaayusang ito ay na ang US ay kailangang kumilos muna: ang Iran ay kikilos lamang pagkatapos na ang Estados Unidos ay nakakilos na. Kung ang administrasyong Trump ay tatanggap sa kaayusang “magbayad muna, tumanggap ng paghahatid pagkatapos” ang pangunahing salik na magtatakda kung ang negosasyon ay maaaring makamit ang isang malaking pag-usad.
Samantala, ang mga operasyong militar ay nagpatuloy. Ipinahiwatig ng mga ulat na ang mga puwersa ng US ay umatake sa Isla ng Qeshm malapit sa Kipot ng Hormuz, at inilarawan ng Washington ang operasyon bilang isang “depensibong” tugon sa mga pag-atake ng Iran sa mga barkong pangkalakalan. Ayon sa Axios, ang Punong Ministro ng Israel na si Netanyahu ay nakipag-usap kay Trump bago ang halalan at hinimok siyang atakihin ang Iran kaagad pagkatapos ng halalang midterm, habang si Trump ay mas piniling bigyan ang diplomasya ng mas maraming oras. Ang negosasyon at presyur militar ay umuusad nang magkasabay, ngunit ang kalagayang ito ng “pakikipaglaban habang nakikipagnegosasyon” ay mismong nangangahulugan na ang maliit ang posibilidad ngunit malaki ang epekto na panganib ng pagkaantala ng suplay ay hindi pa ganap na nawawala.
Sa pulong nito noong Nobyembre 1, ang grupo ay nagpasya na ang pitong pangunahing bansang prodyuser ng langis ay magpapanatili ng kanilang kasalukuyang produksiyon sa Disyembre, na hindi magbabago mula sa mga antas na itinakda para sa Setyembre hanggang Nobyembre. Ito ang ikatlong magkakasunod na pasya ng OPEC+ na panatilihing hindi nagbabago ang mga target sa produksiyon para sa susunod na buwan. Ang malalaking prodyuser ay nagtaas ng produksiyon bawat buwan mula Abril hanggang Setyembre bago itinigil ang mga pagtaas na iyon noong Oktubre. Ang susunod na pulong ay nakatakda sa Nobyembre 29.
Nangangahulugan ito na habang ang presyo ng langis ay bumabagsak dahil sa mga inaasahang pampulitika, wala namang karagdagang suplay na magpapaliwanag o magbibigay-katwiran sa laki ng pagbaba. Ang OPEC+ ay hindi nagtaas ng produksiyon, ang paglalayag sa kipot ay hindi pa bumalik sa normal, at ang mga limitasyon sa suplay sa Gulpo ng Persia ay hindi pa naaalis. Ang pagbagsak ng presyo ng langis ay nagmula nang lubusan sa pagbabago ng mga inaasahan sa panig ng demand: ang mga merkado ay muling nagtatakda ng presyo batay sa posibilidad na ang suplay ng langis ay maaaring maging mas sagana sa hinaharap.
Ang ulat ng Breakwave ay nagbigay ng isang pagsusuri sa pamamaraang ito sa pagpepresyo na nararapat itala: kahit na ang Estados Unidos at Iran ay magkaroon ng diplomatikong kasunduan, ang makabuluhang pababang pagwawasto ng presyo ay mananatiling malabong mangyari, dahil sa “panandalian” sa kasaysayan na katangian ng ganitong mga kasunduan. Ang lubhang mababang pandaigdigang imbentaryo ay nag-alis sa reserbang suplay na umiiral bago ang alitan, kaya ang merkado ay lubhang mahina laban sa mga pagkaantala. Hangga't ang imbentaryo ay hindi sapat na naibabalik, ang dagdag-presyo para sa panganib ay mananatili.
Sa usaping pampulitika, ang pagnanais na tapusin ang digmaan ay lumalakas. Dahil kontrolado nila ang Kongreso, ang mga Demokratiko ngayon ay may mga kasangkapan gaya ng mga subpoena, pagdinig at pagsusuri sa badyet upang gipitin ang White House. Ang pasya ni Vance na isisi ang pagkatalo sa halalan sa digmaan ay mismong isang hudyat: ang digmaan ay hindi na isang pampulitikang bentahe. Ang hayagang pahayag ni Trump na “nais ng Iran ang isang kasunduan” ay naiiba rin sa paninindigan niya noong tanggihan niya ang naunang panukala ng Iran.
Sa usaping militar, ang posisyon ng Israel ay nananatiling isang hiwalay na salik. Bago ang halalan, si Netanyahu ay humimok kay Trump na atakihin ang Iran kaagad pagkatapos ng botohan. May tensiyon sa pagitan ng mga layunin sa seguridad ng Israel at ng pagnanais ng administrasyong Trump na makawala sa alitan sa pamamagitan ng isang kasunduan. Kung ang Israel ay pipili na palalain ang labanan nang mag-isa sa panahon ng pagkakataon para sa negosasyon, ang mga pagkaantala ng suplay sa kipot ay maaaring muling lumitaw sa ibang anyo.
Sa aktuwal na kalagayan, ang pagbangon ay nangangailangan ng panahon, at ang panahon mismo ay isang panganib. Kahit na ang isang kasunduan ay malagdaan sa mga darating na linggo, ang pagbabalik ng paglalayag sa kipot sa antas bago ang digmaan, ang muling pagbuo ng pandaigdigang imbentaryo mula sa lubhang mababang antas at ang pagpapanumbalik ng kahandaan ng mga may-ari ng barko na pumasok sa Gulpo ay aabutin ng mga buwan sa halip na mga araw. Noong Hunyo, ang Morgan Stanley ay nagtaya na 80% ng kapasidad sa produksiyon sa Gitnang Silangan ay maaaring hindi makabangon hanggang Disyembre, at ang merkado ay babalik sa labis na suplay sa 2027. Ang iskedyul na iyon ngayon ay nangangailangan ng muling pagsusuri, ngunit ang direksiyon ay malinaw: ang aktuwal na pagbangon ng suplay ay nahuhuli sa mga pampulitikang hudyat, habang ang presyo ng langis noong Nobyembre 4 ay nagsasama sa presyo ng mga pampulitikang hudyat na iyon.
Ang pagbagsak noong Nobyembre 4 ay isang mabilis na muling pagpepresyo batay sa mga inaasahan. Ang mga resulta ng halalang midterm ay nag-alis sa maliit ang posibilidad ngunit malaki ang epekto na panganib ng “paglala ng digmaan” at nagbigay ng pampulitikang sigla tungo sa “mas maagang pagtatapos ng digmaan.” Ang mga merkado ay nagsama ng pagbabagong iyon sa pamamagitan ng isang-araw na pagbaba na mahigit 8%. Ngunit ang pangangalakal na ito ay nakasalalay sa isang palagay na hindi pa nasusubok: ang pampulitikang kahandaan ay maaaring humantong sa isang maipatutupad na kasunduan, at ang kasunduang iyon ay maaaring magkabisa bago ang mga pagkaantala ng suplay ay magdulot ng hindi na maibabalik na pinsala. Ang daloy noong Oktubre na 11.7 milyong bariles bawat araw sa Hormuz, ang araw-araw na pagdaan ng mga barko na bumagsak sa tatlo lamang sa unang bahagi ng Nobyembre, ang mga limitasyon sa kapasidad dahil sa pag-aatubili ng mga may-ari ng barko na pumasok sa Gulpo, ang pasya ng OPEC+ na panatilihing hindi nagbabago ang produksiyon, at ang pagkaubos ng pandaigdigang reserbang imbentaryo: wala sa mga aktuwal na kalagayang ito ang nagbago dahil sa mga resulta ng halalan.
Matatapos ba ang digmaan? Sa usaping pampulitika, papalapit sa “oo” ang sagot. Ngunit ang susunod na direksiyon ng presyo ng langis ay nakadepende sa kung kailan magsisimulang pag-ibahin ng mga merkado ang “mga pag-uusap upang tapusin ang digmaan” at ang “pagtatapos ng mga pagkaantala ng suplay.” Hangga't walang nalalagdaang kasunduan at hindi pa muling nakadaraan sa kipot ang mga tanker sa daming katulad bago ang digmaan, ang pagbaba noong Nobyembre 4 ay mas mukhang biglaang pag-alis ng dagdag-presyo para sa panganib kaysa kumpirmasyon ng isang trend.